16 augustus 2008

Helena lijdt aan tekstschrijfberoepsdeformatie

Aaah, bankhangen met een KRO-detective. Op het program: "Pascoe ligt na een ongeluk zwaargewond in het ziekenhuis. Intussen houdt Dalziel zich bezig met de vondst van een voet in het meer. En het blijft niet bij een voet. In het ziekenhuis van Wetherton sterven intussen wel erg veel patiënten. Is er een verband?"

Voor zeker een half uur vond ik het een bijzonder ontroerend vooruitzicht: de immer strontchagrijnige Dalziel die in het ziekenhuis in het zweet des aanschijns alles op alles zet het laatste stuk verband boven water te krijgen om daarmee het bloeden van zijn maatje Pascoe te kunnen stelpen. Daar bleek dus níets van waar te zijn ...

24 juli 2008

Tutsjskrien

'De bon kan niet geprint worden. Wilt u toch doorgaan?'

Communiceren met de pinautomaat, je moet er even doorheen als je voornemens bent rose te gaan slempen op de Nieuwmarkt.

Natuurlijk wil ik doorgaan! Geld wil ik zien! Mijn zuurverdiende salariscentjes!

Dus ik beweeg mijn hand richting Ja-knop aan de rechterkant van het scherm. Die er dus plots niet meer zat. Een nieuwe automaat! Mét zonder knopjes naast het beeldscherm! Huh? ABN-AMRO, en dan zo'n blunder? Nee, heus ... Nul knopjes. Dan maar een andere geldautomaat zoeken. Hoewel het wel heel raar is. Zoiets test je toch? Niet vergeten: even bellen naar de bank. Zijn ze vast heel blij mee, zo'n oplettende pinster.

Ach jee, achter mij een heel oude man. Da's ook zielig. Heeft zich in z'n goeie goed gestoken om de wekelijkse wandeling richting geldapparaat te maken. Die komt van een koude kermis thuis zeg. Laat ik 'm maar zeggen dat 'ie zijn heil beter elders kan zoeken. Anders zou hij wellicht denken: 'geen knopjes, en ze waarschuwt me geeneens'.

'Meneer! Meneer! Het is absurd! Een nieuwe automaat! En je kunt nergens op drukken!'

...

'Oh, mevrouw, het is zo'n touchscreen. Dat is nieuw. U moet gewoon op het scherm drukken.'

En de man had natuurlijk gelijk. De man met zo'n boodschappenkarretje op wieltjes en zijn pinpas al in de hand. Van een jaar of 80.  Minstens. Ik hoop dat 'ie te seniel is het thuis na te vertellen.

6 juni 2008

Yeah right

Okee, okee! Ik begin wel weer. Ik kreeg het volgende voorgespiegeld: ‘Wanneer papa en mama heeeeel veel van elkaar houden en ze gaan heeeeel dicht tegen elkaar aanliggen, dan gaat er een zaadje naar mama’s buik, en daar kwam jij later uit.’ Dat vond ik wel plausibel, weet ik nog. En omdat ik nooit echt hoteldebotel op mijn teddybeer ben geweest, was meteen het gebrek aan pluizig nageslacht verklaard.

Van een neefje hoorde ik iets a la ‘een handschoen heeft vijf vingers, en soms worden die vingers opgevuld …’ Gezien het feit dat kinderen zaken letterlijk dreigen te nemen, is het een wonder dat die knul daar geen dijk van een fetish aan heeft overgehouden, bedenk ik me nu. Maar goed.

Nu jullie. Waar moesten jullie het mee doen?

29 april 2008

Niks de handen in het haar!

Amerika is the place to be. Is in Nederland je IQ jammerlijk gehalveerd door een navelstreng om je nek gedurende de geboorte, of ben je tamelijk van de zwakzinnige door een chromosomaal misstapje, in Amerika biedt dit ongekende mogelijkheden. Je bent namelijk geen verstandelijk gehandicapte, maar mentally challenged. Laat die levensloop vol uitdagingen dus maar aanrukken! En heeft je genenpakket het er bij de aanleg even bij laten zitten zodat je een aantal vitale lichaamsdelen mist, of heeft een passerende auto je fysiek wat aan flarden gereden, dan kun je je als physically challenged medemens wederom verheugen op een actieve en vooral kansrijke toekomst.


En dat snap ik allemaal wel, hoewel ik het persoonlijk wat ver vind doorgeschoten. Eigenlijk vind ik zelfs dat je door het omfloerst te brengen juist zegt dat een handicap erg is. Jouw probleem mag er blijkbaar niet zijn. Maar goed, het klinkt op het eerste gezicht in ieder geval fijn en positief. Het gooit je levensloop niet meteen op slot. Maar ik vind wel: er zijn grenzen.


Zo keek ik onlangs televisie, en werd geconfronteerd met iemand met weinig haar. 'Kalend', zou ik zo op het eerste gezicht zeggen. Maar neen, deze man was 'hair-challenged ... since he was eighteen!'
En ie-der-een bleef er strak bij kijken! Nou ja, de hair-challenged stakker keek wat beteuterd, maar dat is logisch. Het is ook niet niks allemaal ...


Jullie nog op een of ander gebied uitgedaagd?

27 februari 2008

Kind, staat je enig!

Oeh, menschen, help mij: vandaag samen met mijn tijdelijke nieuwe manager - die in zijn eentje de term 'dameskapper' tot grote hoogte weet te stuwen - kledingcatalogi doorgebladerd. Tja, het is toch retedruk, dus waarom zou een mens zich daar niet aan onttrekken?

De meest lullige kledingbeschrijvingsstukjes, dat is de kern van onze competitie. En aangezien mijn handtas groter is dan die van hem, had ik mij al snel een weg gebaand richting de 'Bon Prix' (niks stigmatiserend, daar begon hij zelf mee!).

"Prachtige knusse pullover met "snoepyprint" in toffe winterse kwaliteitskleueren en frisse tunnelboord" (sic!) is door mij op de eerste plek gemoeuvreerd.

Mijn manager zegt terug te slaan. Meneer neemt morgen namelijk een 'Goldner Schnitt' mee. Ik heb dus munitie nodig. Deadline vrijdag. De beste partij wint tien flessen rose. En geloof me: dat hoor ik te zijn ...

7 januari 2008

Bezoek uw buurtbejaarden

Ik heb heimelijke moeder Theresa-fantasieën. Ik moet wat Doen! Voor de Mensheid! Nu ende ogenblikkelijk! Nou ja, nadat ik zelf de boel goed voor elkaar heb, maar het gaat ooit gebeuren.

Vandaar dat ik voorzichtigjes om me heen kijk voor waardevol, daar -heeft-een-mensch -wat-aan vrijwilligerswerk. Iets waar een ander, hulpbehoevend iemand blij van wordt, en ik dus ook.

Daar dacht ik nog eventjes concreet over na voor ik in slaap viel. En wat tref ik de volgende morgen in mijn brievenbus? Een oproep van het 'wijkopbouworgaan Rivierenbuurt'! Vrijwilligers gezocht! Een Teken, en niets minder. Er werden zelfs twéé soorten vrijwilligers gezocht. Oh jóttum: koffie erbij, en lezen maar.

Helaas, de eerste viel af. 'Dame gevraagd voor het breien van een trui voor een buurtbewoonster. Kleine vergoeding mogelijk.' Wat is een trui? En wat is breien? We gingen dus voor mensheidhelpend project numero dos.

Maar neen! Nee! En het begon zo veelbelovend: 'Het Felicitatieproject'. Feliciteren, fijn, vriendelijk, happy happy, joy joy. Maar er overviel mij zo'n peilloos diepe triestheid toen ik verder las: 'Het Felicitatieproject heeft dringend vrijwilligers nodig voor haar 70-pus eenzaamheidsbezoekjes. Elke dag is goed. Bel naar xxx.'

Dat zoog op de een of andere manier alle positieve energie uit me weg. De eenzaamheid en desolatie in dat verzoekje ... Maar ik begrijp: je komt als vrijwillige heiland natúúrlijk niet in een situatie terecht waarin lammetjes om je heen dartelen, overal regenbogen aan de hemel gloren, en iedereen Blij en Gelukkig is. Anders hadden die mensen geen hulp nodig natuurlijk.

Dus ik zal me eroverheen zetten. En ondertussen hopen dat mijn onderbuurvrouw van 85 zich niet heeft aangemeld als eenzame 70-plussers. Dat ís me toch een ontstellende zeur ...

17 december 2007

Durex, Donner, druk ...

Jazeker, ik ben momenteel een lousy logster. Dat komt onder andere omdat ik het momenteel afgrijselijk druk heb. Op mijn werk in het algemeen, en met twee projecten in het bijzonder. Namelijk een campagne voor de overheid, en een voor Neerlands grootste condoomfabrikant.

Daar moet ik al mijn aandacht bij houden, al was het alleen al om de beide projecten niet met elkaar te verwarren. Richt het ministeriële project zich op het 'concreet handen en voeten geven aan de in de intentieverklaring vastgelegde oplossingsrichtingen', het condoomproject richt zich op zo veel mogelijk glibberige manieren om elkaar de meest (on)mogelijke hoeken van de slaapkamer te laten zien.

Maar een beetje overlap werkt prima. Het kan geen toeval zijn dat ik juist vandaag vanuit het Ministerie het bericht kreeg dat 'een en ander bijzonder vloeiend en prettig leesbaar is opgeschreven', en vanuit de preservatievenhoek dat het fijn is 'dat over zo een onderwerp door jullie blijkbaar toch met de gewenste formaliteit kan worden geschreven'.

Mooi zo. Jullie ook succesvolle crossover-verhalen?

26 november 2007

Het zat hem niet lekker

Ooit kwam er een 103 jaar oude man met een kruk de tram binnen gestrompeld. Nog nooit heb ik een groep mensen zo massaal zien opstaan. Van voor tot achter - alles wat maar enigszins kon staan, vloog overeind. Ik incluis.

De man keek me met verdrietige ogen aan. 'Zie ik er zó oud uit, mevrouw?'. (JA!!!! JEZUS! Dat het NOG LEEFT! Niet te hard praten Helena, straks valt-ie om!) 'Nee hoor meneer. Maar juist een jonge god verdient het af en toe eventjes te zitten'. Daar moesten we allebei om lachen, en de man keek bij elke bocht, waarbij hij zich met zijn hele hebben en houwen aan de vastpakstang vasthield, onverzettelijk voor zich uit. En glimlachte trots naar me toen hij weer uitstapte.

Het blijft een lastig onderwerp, waar je zorgvuldig mee moet omgaan. Zo bleek vanmorgen maar weer. Daar kwam een kwieke vijftiger de bus binnengestormd. Een bus waarin de gemiddelde leeftijd op 18 lag (schoolkinderen, schoolkinderen, schoolkinderen, een VU-student - hij had een ov-jaarkaart en stapte uit bij de VU - en ik).

De VU-student bood hem een zitplaats aan. En deze man keek niet alleen een beetje verdrietig, maar ook nog eens teneergeslagen. Zág die student dat niet? Nee! 'Echt, ik kan best staan hoor!' De kwieke vijftiger sputterde nog wat tegen, en keek dapper blij terug toen de collegeganger hem bemoedigend toeknikte.

Daar zat hij dan. Met, zo zag ik, dezelfde stoere Puma's aan als de VU-student. Ik had met hem te doen ...

14 oktober 2007

Hoera, NIETS gewonnen!

Ook ík had een staatslot gekocht. Voor het eerst in mijn leven. En het wonderlijke is: omdat dat een unieke gebeurtenis is, verwacht je ook unieke gevolgen. Oftewel, ik moest ernstig rekening houden met een storting van 18,4 miljoen.

Dat ging prima. Je weet natuurlijk nooit hoe het echt zou voelen, maar ik kon alvast prima leven met een nieuwe iPod en een abonnement op alle bladen die ik leuk vind. Ruw werd ik echter uit mijn droom gewekt: partnerlief belde twee uur voor de trekking: ‘Zeg mop, had jij geen staatslot gekocht? Bij deze draag ik de helft bij.’

Een fascinerende vraag. Waarbij mijn eerste reactie was: ‘IK ben door de regen toen naar de Albert Heijn gelopen, IK wilde een staatslot kopen, JIJ wist daarvan en JIJ hebt daar niets van gedaan.’ Maar ik begrijp ook: wanneer een en ander wellicht concreet wordt, waarom geen minieme investering doen?

Het probleem zit ‘m er echter precies in het feit dát het een minieme investering is. Die belachelijke, onrealistisch grote gevolgen kan hebben. Het verband tussen oorzaak en gevolg is gewoonweg zoek. Legio voorbeelden van winnaars die bij het kopen van het lot de helft van de prijs aan betreffende sigarenboer hebben beloofd. Met slepende rechtszaken tot gevolg. Of visite die een winnend lot aan de jarige heeft gegeven, met jarenlange ruzies als resultaat.

Want je geeft geen 18,4 miljoen weg op dat moment – je geeft een lot weg. Zoals je een boekenbon weggeeft. En zonder écht te beseffen wat de gevolgen zouden kunnen zijn. Bij de sigarenboer idem dito: je geeft hem een onschuldig kansje weg, of in ieder geval een lollig gesprekje. Maar geen 9,2 miljoen.

Godzijdank niets gewonnen. Partnerlief liet zich terecht niet afschepen met de belofte van de ingelegde 6,75 euro terug en een leuke, zelf uit te zoeken plant voor in de woonkamer... Volgende keer gaan we samen naar de staatslotwinkel.

1 oktober 2007

We moeten hoognodig eens praten

Okee mensen, we kennen elkaar nu een tijdje. Dat is hartstikke gezellig. Maar toch voel ik af en toe de behoefte om onze relatie naar een hoger niveau te tillen. Want een belangrijk kenmerk van een gezonde relatie is dat je er wat aan hebt. Dat je er, zeg maar, zonder die relatie slechter aan toe zou zijn. Dat het iets toevoegt, dus.

Daarom wil ik alvast van mijn kant iets voor jullie doen. Jullie een tip bezorgen waarmee je verder kunt in je leven. Waarmee je tijd overhoudt om je bezig te houden met de dingen waar het écht om draait. Want zijn wij niet alle hardwerkende mensen in een veeleisend tijdsgewricht?

Hier komt-ie: vouw vanaf nu NOOIT meer je ondergoed en sokken op. Flikker ze na het wassen en drogen gewoon in een la.

Twee jaar geleden mee begonnen en het heeft me nu al drie maanden aan kostbare tijd opgeleverd. En nooit, ik herhaal nooit, ben ik aangesproken op mogelijk gekreukeld ondergoed. Of een vouw in mijn sok. Daarbij komt dat de berg wasgoed er direct stukken vriendelijker uitzit wanneer je dit principe hanteert.

Jullie weten, mijn hoogste doel in het leven is om uiteindelijk helemaal níets meer in het huishouden te doen. En het kan niet anders of dat is jullie doel ook. We moeten aan onze relatie blíjven werken. Daarom: hierrr met die tips!

11 september 2007

Hallooooooo! Is daar iemand? Ik wil geld uitgeven! Bij júllie!

In mijn Rivierenbuurtje is geen winkel te bekennen. Ja, wél als je richting hoofdstraat gaat. Maar niet waar ik woon. Tot een paar maanden geleden! Op het hoekje! Een heuse, met een deur, ramen, met schoenen in de vensterbank ('Uw Adres Voor Prada'), gruwelijk dure kleding en allemaal glimmende nutteloze prullen.

Snel een kijkje nemen dus. Maar het bleek nog een hele klus om in het pand te geraken. Pas na tien minuten puzzelen werd ik wijs uit het openingstijdenbordje. En ontdekte ik meteen de Post-it helemaal onderaan het raam: "Wij zijn twee weken weg! Tot snel!"

Niet getreurd; gewoon twee weken gewacht. En verrek, ze waren terug. Helaas waren de openingstijden toen veranderd, en moest ik op een ander moment terugkomen. En zo geschiedde. Maar helaas: "wij zijn van 15 juli tot 10 augustus gesloten!".

Dan toch maar in slaapzak voor de deur gaan liggen? Misschien dat een van de dames mij zou herkennen als Potentiele Klant, en me toch – hoewel haar dat ongetwijfeld zeer slecht uitkwam –  een blikje in hun winkel zou gunnen. Mijn werk gaf echter geen toestemming tot voor-de-deur-werken, zodat ik na een maand maar weer eens ben langsgelopen.

Maar toen:

123_1

En ook nu zijn ze nog dicht.
Ik denk dat ik het ga opgeven. En binnenkort met 800 euro de Aldi in inga. 

8 augustus 2007

Helena houdt huis

Sommigen zijn er vroeg bij, bij anderen borrelt het later op. Maar eens en onherroepelijk komt het: de behoefte aan extra kastruimte.

Bij mij is deze fase een week geleden in volle hevigheid losgebroken. Ik weet het nog precies: ik stond te afwassen en dacht plots 'kruidenrekjes! Ik moet kruidenrekjes!' De symptomen richten zich daarbij wonderlijk genoeg op een heel specifieke plek: links tegen de muur. Op de een of andere manier kon ik vanaf dat moment slechts een volwaardig bestaan leiden als dáár extra kruidenrekjes zouden komen. Of tenminste plankjes. In ieder geval IETS waarmee ik oestersaus en peperpot uit hun donkere, volgestouwde keukenkastjegebeuren kon bevrijden.

En ik mag wel zeggen: na het nodige zaag-, schroef-, schilder- en aflakwerk is mijn missie meer dan geslaagd. Nu nog even wachten op een vlaag van opruimwoede en we kunnen weer verder.

18 juli 2007

We gaan het eens helemaal anders doen

Ja hoor, daar was-ie weer: de halfjaarlijkse tandartsopmerking: 'Flossen!'

En aangezien ik dertig ben en dat dus voor de zestigste keer tegen me is gezegd (ik meen me te herinneren dat ook als tandeloze baby te hebben aangehoord) was het hoog tijd de man te wijzen op de zinloosheid van de opmerking. Een fenomeen dat regelmatig terugkeert, voor een langere periode, verliest namelijk zijn signaalwaarde. Voorbeeldje: een vriend van mij woonde aan een spoorlijn, en de langsbulderende treinen werden niet opgemerkt, tenzij ze te laat waren.

Het regelmatige patroon moet dus worden doorbroken. Of gewoon stoppen natuurlijk. Mijn argumentatie à la 'vier miljoen jaar evolutie zonder flossdraad, waar heeft u het over?' (...) 'Maar ik heb nooit gaatjes! Verklaar dat dan?'(...) en 'De tijd die aan flossen wordt besteed kan beter besteed worden aan onderzoek naar kanker' werd echter succesvol gepareerd met 'In die tijd kauwden ze op vezelrijke takken en aten ze anders plus mensen werden minder oud' (...) 'Dat klopt, je hele gebit is dichtgeplakt na die rechtstandige val op je kin' (...) en 'Zucht...'

Oftewel, de man is niet van plan zijn flossterreur te staken. Maar hij wil me gezien het treinargument wél tegemoet komen. Vandaar de volgende afspraak: hij gaat mij voortaan onverwacht confronteren met de noodzaak van flossen. Dus niet meer standaard bij de halfjaarcontrole. Tenminste, dat zegt-ie. En daar lieten we het vervolgens bij, aangezien ik mij daar ook prima in kon vinden.

Later ga je natuurlijk nadenken. Want hoe dan? Belt-ie me af en toe in het midden van de nacht op? 'Helena! Je moet flossen!' Dat lijkt me niet. Ik verwacht eerder dat ik de komende vijf keer niets hoor, en bij de zesde keer na het opentrekken van mijn mond geconfronteerd wordt met een uitbarsting in de trant van "Jezusmina!!! Wat is DIT?? Is dit een GEBIT?! Hier! Flossdraad! Nu het nog kan!!!"

En geef toe: dat klinkt goed. Dat motiveert mij dan vast enorm. Maar toch... Toch zegt iets mij dat het niet helemaal gaat werken...

2 juli 2007

Mijn huid heeft een plan nodig

Zijn jullie weleens bij een schoonheidsspecialiste geweest? Ik wel, kortgeleden. Niet per se omdat mijn huidproblematiek en wenkbrauw-wildgroei de spuigaten uit begon te lopen, maar meer omdat vriendin L. mij een rib-uit-haar-lijf-bon had gegeven, ooit ter gelegenheid van mijn negenentwintigste verjaardag.

Het moest er dus hoognodig van komen. L. had me al gewaarschuwd. Je denkt er redelijk uit te zien, met weinig rare vlekken, niet al te veel zweren en een tamelijk gezonde stofwisseling, maar niets is minder waar. Ik geloof dat L. de eerste keer na afloop helemaal alleen naar huis moest in de wetenschap met een uitslaande gecombineerde ontstoken probleemhuid rond te lopen.

En mochten jullie denken ‘da’s ook niet aardig tegenover L., om dat hier zo en plein public bekend te maken’: geen idee meer wat er precies met haar aan de hand was, dus de diagnose klopt toch niet, maar het was in ieder geval Heel Erg. En ook dat heeft geen nieuwswaarde, want zelfs een pasgeboren baby zou door de schoonheidsspecialiste op de vingers zijn getikt wegens jarenlange ernstige verwaarlozing van de toch al zo gevoelige huid.

En ik! Dertig jaar en al zo’n vochtarm complex! En ik dronk zeker veel melk he? Dat was helaas heel goed te zien aan de poriën bij de kaaklijn. En hoe vaak gaf ik mijn gezichtshuid een intensieve peeling? Ongeveer nul keer? Dat verklaarde enigszins de enorm desolate toestand van mijn huid. Niet alles, want ik deed nog veeeeeel meer verkeerd.

Afijn, het was al met al een wonder dat het vel al die jaren rond mijn gezicht is blijven hangen. ‘Maar,’ wist ik al lamgeslagen, bibberend en met een benauwd piepstemmetje nog uit te brengen, ‘is er een kans dat het ooit nog goed komt?’ Nou: ‘Helena, jouw huid heeft een Plan nodig’.

Kortom, door het frequent blijven bezoeken van betreffende schoonheidssalon en het mij streng houden aan het opgestelde smeer- en scrubplan mag de papieren zak misschien over een half jaar weer van mijn hoofd af.

En jullie? Zitten jullie nog in een of ander behandeltraject?

18 juni 2007

Het boek was weer eens beter

Hebben jullie ‘Armageddon’ gezien? Ik wel. Met recht een disaster movie.

 

Geloof me, ik ben geen hogere cultuurfanaat of zo. Ik kan heus leven zonder een avondje Tolstoj. Maar dit was wel een ontzéttende belediging voor ieders cognitief vermogen.

 

De makers van Armageddon denken namelijk dat wij debiel zijn. Wij als kijker hebben geen idee van subtiele motieven of verhaallijnen die langer dan drie seconden duren. Aan ons kruis krabbend en met een biertje onze chips wegspoelend schrikken wij slechts op uit ons schemerbewustzijn als er iets ontploft of anderszins spectaculair kapot gaat.

 

Vandaar dat Armagaddon ongeveer zo verloopt: grote meteoriet bedreigt de aarde. Twee ruimteschepen gaan ernaar toe. Er gaat dus iets erg stuk in een van de ruimteschepen. Landing op de meteoriet. Er gaat iets vreselijk mis met de landing. Beginnen met boren in meteoriet. Boorkop? “Sir, it … it isn’t working!” Reis terug naar aarde. Het ruimteschip stopt in zijn geheel met functioneren. En zo nog zeventig dingen die steeds met een tussenpoos van ongeveer anderhalve minuut ‘geheel onverwacht’ kapotgaan of dienst weigeren.

 

Er was trouwens een moment dat er een soort van tweestrijd tussen twee bemanningsleden was. Een pietsje karakterontwikkeling. Vijf minuten waarin niets kapot ging! Maar het is dat er gedurende dat onderonsje geen koekoeksklok aan de muur hing, of tosti-ijzer op tafel stond, want anders waren die geheid geëxplodeerd.

 

Maar goed - een ramp dus, deze film. Hebben jullie recent nog filmische ellende uitgezeten?

10 juni 2007

Cosmopolitan: een blad met letters

Momenteel blader ik in de Cosmopolitan. Ik bedoel: hij ligt hier toch, er staan letters in en ik val er verder niemand mee lastig.

En verrek, na een pagina of veertig zonnebrillen en eindelijk-lipgloss-die-niet-aan-je-haar-blijft-plakken (Eindelijk! Mijn god, wat nu nog te wensen in het leven?) stuit ik op een heus artikel: 'De 50 beste manieren om het uit te maken'.

Tjezus. Heus. Niet alleen staat pas op 48 'Je kunt gewoon het beste eerlijk zijn. Daar heb je allebei wat aan'; op numero 8 staat zonder blikken of blozen "Ik laat gewoon mijn vader opbellen. Dat werkt nog altijd het beste, zelfs als je 26 bent, haha!"

Laat de desolatie van deze zin eens op je inwerken, beste lezers. Probeer je een voorstelling te maken van de zesentwintigjarige (!) mens die hierachter schuilt. Mij lukt dat trouwens niet helemaal. Bij mij flitsen slechts af en toe fragmenten voorbij als 'Toppers in Ahoy', 'Wat ik wil worden? Iets met paarden of zo' en 'Tja, ik ben nu eenmaal prettig gestoord, hihi!'

En buiten dat: wanneer mijn schoonvader of -moeder mij zou opbellen met een dergelijke boodschap zou ik zweren dat hij of zij op dat moment zwaar onder invloed is. Of anderszins ontoerekeningsvatbaar. Wat er vervolgens weer voor zou zorgen dat ik bezorgd contact opneem met mijn partner, en wij uiteindelijk nog nader tot elkander komen.

Op 1? 'Zoenen met zijn beste vriend'.

Ach, waar gaat het allemaal heen...

1 juni 2007

Crash

Wegens een bijzonder ongelukkige samenloop van tijd, plaats, fysiek en rose is mijn laptop bij de Apple-winkel gebombardeerd tot 'sodeju, zo kapot zien wij ze zelden'.

Nu dacht ik dat het heel wel mogelijk was om iets op het internet op te zoeken, en in diezelfde ruimte met een glas rose rond te lopen. Op een gegeven moment hebben mijn laptop en de inhoud van het glas elkaar echter gekruisd. Want waar voorheen hordes hersenchirurgen huilend hun ambt hebben neergelegd na het aanschouwen van mijn jaloersmakend verfijnde motoriek, sinds mijn hernia krijg ik het Dokter Bibber-spel zelfs niet zonder kleerscheuren uit de doos.

Nu vroeg ik mij dus af: kan ik hier iets aan doen? Is dit overmacht? Heeft het zin om er fluks de declaratiepapieren bij te halen? Of, in het andere geval: hoe hard gaat de verzekeringsman precies lachen?

21 mei 2007

Ellenbogen

Ik zal het nooit vergeten: ik was een jaar of tien, en las in de Tina een rubriekje over 'beautytips'. Beroemde mensen vertelden daar wat het geheim was van hun mooie uiterlijk, en hoe je 'je zachte velletje' vrij van puistjes kon houden.

Allemaal zaken die misschien nog wat ver mijn ledikantje stonden, maar waarbij ik me absoluut het een en ander kon voorstellen. Totdat ik het schoonheidsgeheim van Lady miss Kier (Deee-lite) las: "Ik ga nooit de deur uit zonder mijn huppeldepupcreme. Daar smeer ik mijn ellebogen mee in, zodat ze ook als ik oud word mooi zacht blijven."

Verbijstering! Had ik eigenlijk wel ellebogen? Check - inderdaad. Maar wie is er nou bezig met haar ellebogen? "Goh, naar die verjaardag gaan we niet meer mop. Al die ruwe ellebogen daar." En als je negentig bent, onder de levervlekken zit, kaal, en je hebt een luier aan, troost je jezelf dan met de gedachte dat je toch nog relatief zachte ellebogen hebt?

Ik denk dat ik in mijn hele verdere leven - en ik ben er sinds miss Kiers opmerking op gaan letten! - twee ellebogen heb gezien waar mijns inziens wel een likje vaseline overheen kon. Verder niet.

Dus: hebben jullie je op jonge leeftijd ook weleens verbaasd over wat je verder blijkbaar nog te wachten stond?

1 mei 2007

Toen alles verloren leek

Hoe opgeruimd van aard je ook bent, een gang naar het ziekenhuis heeft weinig te maken met het 's ochtends vroeg opstaan omdat je op tijd bij de Efteling wilt zijn.

Mocht je je daar toch in vergissen, dan helpt het zwalkende, kermende patiëntenbestand op 'Neurologie' je wel uit de droom.

Maar er blijft altijd nog een klein groepje die-hard positivo's over. Bijvoorbeeld ikzelf. Ik heb van nature een optimistische ziekenhuisbeleving en ik vond het uitzicht van mijn kamer meteen prachtig.

En zelfs het ontmoedigingsbeleid in de vorm van een boek op mijn nachtkastje veranderde daar niets aan. Want ben ik nou gek of zou dit bij jullie, in zo een omgeving, óók op de lachspieren gewerkt hebben? Het boek daaronder is trouwens een bijbel. Een bijbel!

Kom op zeg. Daar horen twee Libelles uit 2004 te liggen, een paar onbekende autobladen, en drie Reader's Digests.

(Ernaast zien jullie trouwens een uiterst vrolijke combinatie van een rolstoel en incontinentieslips. Staan stand-by, voor wanneer iemand acute uitvalsverschijnselen krijgt.)

Andreasboek

18 april 2007

Geen log vandaag

Opsporing verzocht, gisteravond. Een gewapende overval door drie Chinese overvallers, op een Chinees echtpaar, de eigenaren van een restaurant in Mierlo. Een en ander verliep zeer agressief, en de overvallers waren zelfs zó kil en berekenend dat zij na afloop doodkalm bus 24 naar Eindhoven namen. Niets gezelligs aan, vanzelfsprekend.

Maar plots bedacht ik me iets vrolijkers. De daderomschrijving! Want HOE gaan ze dat doen? Drie Chinese mannen! Geen clown op een driewieler, een 2,03 meter lange zwarte basketballer en een dikke vrouw met een baard en twee hondjes, maar drie Chi-ne-se mannen.

Werd het toch nog leuk. Ik zat er helemaal klaar voor. Daar kwam-ie: "Verdachte een. Hij is in de leeftijd van 25 – 35 jaar. Hij heeft een rond hoofd en kort zwart haar. Hij droeg een donkere halflange jas, donkere broek en donkere schoenen."

"Verdachte twee. Hij is ook tussen de 25 – 35 jaar geschat, en hij heeft ook een rond hoofd en kort zwart haar. Hij droeg eveneens een donkere halflange jas met een lichtblauwe spijkerbroek en witte sportschoenen."

Zie je wel! Nog één, en dan had ik een nieuwe log! Blijkbaar lijken Chinezen niet alleen allemaal precies op elkaar, zijn ze allemaal ongeveer even oud, saai gekleed en in het bezit van een ongeveer gelijkvormig hoofd, maar dat vinden zojuist overvallen Chinezen - een mens gaat van minder goed opletten - zélf ook!

"Verdachte drie is vermoedelijk ook tussen de 25 – 35 jaar..." - Mooi, laat ik m'n laptop vast openklappen. Pompompom  - "...en heeft een iets langer hoofd. Zijn haar is lang met mogelijke aan de voorzijde iets opstekend."

He, jammer...

12 april 2007

Nog even geen Boekenbal

Ik vrees dat ik geen boek ga schrijven over mijn herniaoperatie. Mensen zullen elkaar namelijk niet bepaald bij Scheltema schuimbekkend onder de voet gaan lopen na het lezen van de achterflap: 'Hoe Helena V. geen pijnklachten had, een hernia bleek te hebben, een zeer voorspoedige operatie onderging, en ook daarna geen centje pijn had.'

Ook deel twee, waarin er zich uiteindelijk toch een klacht ontwikkelt, zal geen massale aanschafwoede veroorzaken. Deze zou gaan over stijfheid en vermoeidheid, goed door te komen met het zitten in het zonnetje, of het in bed lezen van boeken.

Nee, ik zal het over iets anders moeten hebben. Ik denk daarom dat ik het ga hebben over de man die drie keer de bezoekersruimte in het ziekenhuis kwam binnenlopen. Drie dagen achter elkaar. Steeds gekleed in een witte jas, zonder naam- of functieplaatje, keek hij dan vragend de ruimte rond en vroeg: 'meneer Schilder..?'  En liep bij gebrek aan reactie weer verder. Uitermate spannend, vooral vanwege het gebrek aan patiënten met de naam 'Schilder' op de afdeling, en de nabijheid van een psychiatrische afdeling.

Maar goed, eerst opknappen. Jullie horen van me!

31 maart 2007

Sta bij

Ik ben, zoals jullie vast wel hebben gemerkt, een tijdje uit de running. Een zware hernia. Gelukkig maar, want men vermoedde veel erger.

Nu ben ik in afwachten van opereren op weekendverlof. Dus heel even tijd om me vol enthousiasme te storten op het oergezellige taalspel 'Hoe zeg ik dat mijn hond een kleine kop heeft®'.

Ik ben vast begonnen. Et voila! Gevonden op een rasbeschrijvingssite: 'Het hoofd van de Stabij is iets lichter in verhouding tot het lichaam dan het gevoel voor harmonie eigenlijk zou voorspellen.'

Wat een pareltje, en dat na slechts twee minuten internetten! Snel verder...

8 maart 2007

kaPod

Mensen,

Mijn iPod is vastgelopen. Dat doet-ie wel vaker, maar nu is het menens. Hij staat nu al bijna twee dagen 'vast'. De Apple-expert hier heeft gelukkig aangeboden het ding te repareren. Want hij is naar eigen zeggen volkomen thuis in de wereld die iPod heet.


Maar er is een probleem. En niet zo'n kleintje ook. Hij staat dus bevroren op 'Jeanny' van Falco. Dat is jeugdsentiment. En daar houd ik soms van.


Jullie begrijpen echter: ik werk hier nog maar pas. Wanneer dit bekend wordt, zijn de gevolgen voor mijn streetcredibility natuurlijk niet te overzien. En ik laat mij gerust door de brandweer uit mijn huis halen wanneer ik mijn lekkerzit-nachthemd-met-Mickey Mouse-afbeelding aan heb, alsmede een kanariegele badjas, met make-up overal behalve waar het hoort, terwijl het huilend zigeunertje als enige niet in de fik is gevlogen (plastic) en de lavalamp nog vrolijk snort.


Maar dit dus nooit. Tips? 'Ik kwam net mijn moeder tegen en die…'? 'Ik heb geen idee hoe dit ooit op mijn iPod is beland, het zal wel een inbreker zijn geweest'? De aloude kaboutertjessmoes?

21 februari 2007

Ohne Binde

Gisteravond een o.b.-reclame gezien. Zo’n ding absorbeert tegenwoordig alles, kost geen drol en je voelt ‘m niet zitten.

Logisch, want: ‘o.b. is ontwikkeld door een vrouwelijke gynaecoloog.’


Pardon? Had een mannelijke gynaecoloog er een enorm groot gevaarte met stekels van gemaakt? Iets met spoilers en een bierpulhouder? In metallic rood en bekleed met posters van lekkere wijven?


Wat een onzin. Een gynaecoloog is een arts. Die krijgt bij zijn diploma-uitreiking heus niet toegevoegd dat-ie weliswaar als man geen moer van de vrouwelijke organen afweet, maar wel heel hard zijn best heeft gedaan.


Om dat soort zaken moet – vind ik – een zweem van wetenschappelijkheid hangen. Nu echter stel ik me een o.b.-vergadering ongeveer als volgt voor: “Ja, ehhh… Het moet dus absorberen… Verder geen idee. Oh, wacht: Anita van de administratie is een vrouw! Zet haar maar achter de tekentafel!”


Niet dan?

6 februari 2007

Pimp my ride

‘Geen gordel, geen rijbewijs bij de hand, een onverzekerde auto zonder APK en een gestolen fiets achterin. Een 46-jarige Amsterdammer is gisteren bij een politieaanhouding op de Padlaan in Krommenie flink door de mand gevallen. Agenten hebben hem vastgezet.’

Aldus een stukje in de Spits. Dat is toch wel leuk: het als-je-iets-doet-moet-je-het-goed-doen-principe tot in de volle breedte weten te exploreren. Wie wil dit riedeltje nou niet grijnzend op verjaardagsfeestje afdraaien? Ikke wel. Maar ik zou er nog wel bijverzinnen dat de fiets geen verlichting had. Of dat er een Mastino Napolitano op de bijrijdersstoel zat en dat er bij het openen van het portier een gele wolk van onbetaalde parkeerboetes naar buiten rolde. Of...

Hoe zouden jullie je anekdote opleuken?

25 januari 2007

We moeten iets doen!

Jullie hebben al een tijd niets meer van mij gehoord? Klopt – ik was helemaal van slag.

Er stond een afschuwelijk relaas in de Metro van een arm, argeloos knaapje dat geheel tegen zijn zin in een beestachtige instelling werd geplaatst. Want ‘nadat mijn moeder door haar kickboksvriend een hersenbloeding was geslagen belandde ik in Den Engh’. Geen idee waarom. In het artikel kijkt de puber ‘met gemengde gevoelens terug op zijn periode in dit extreem strenge heropvoedingskamp’.

Afgrijselijk. Wat een ‘kuttijd’. ‘Ik werd echt als een hond behandeld.’ Door het bos rennen om aan je conditie te werken. Af en toe slechts 24 uur verlof hebben, om dan vier uur in de trein te zitten om Amsterdam onveilig te maken. Vervolgens een schippersopleiding moeten doen, waarbij je enige afleiding - behalve het behalen van alle mogelijke diploma’s – het ’s nachts besluipen van een boot van Rijkswaterstaat is, om benzine te jatten voor je scooter. 'Dat was lachen!' Dan wordt er na vier maanden een stage voor je gezocht, en moet je wéér elke dag je bed uit.

Gelukkig kwam aan deze helletocht uiteindelijk een einde. ‘Nu ik weer vrij ben, voel ik me best opgelucht. Ik hoef op zondag niet meer de hele dag op de klok te kijken of ik al weer terug moet. Van al dat gereis met het openbaar vervoer ben ik zo ziek geworden, dat wil je niet weten man.’

Wel heeft deze periode – begrijpelijk – diepe wonden geslagen. Nu doet hij bijvoorbeeld helemaal niets, behalve op zijn nieuwe computer met webcam chatten met zijn, op het moment van het interview bijna ontklede, vriendinnetje. En het uitlaten van zijn Amerikaanse Stafford vechthond. Waarvoor hij een gouden halsband had gekregen, maar helaas is die alweer zoek. Gelukkig heeft hij een begripvolle, warme familie die hem bijstaat in deze barre tijden. ‘Mijn moeder noemt Den Engh altijd een concentratiekamp’.

Mensen, het is toch niet te geloven dat dit soort wanpraktijken in deze tijd nog voorkomen? Hoe is het mogelijk dat er in 2007 nog steeds kinderen aangemoedigd worden iets van het leven te maken..?

7 januari 2007

Arnold George Dorsey

Een paar dagen geleden sloot ik mijn Wikipedia-opzoek-sessie af met een artikel over Gerard Joling. Gerard Joling?

Ja, Gerard Joling. Logisch. Want A. heeft onlangs zijn web-log veranderd. De kleur is nu 'ultramarijn'. Niet donkerblauw, zoals een niet-uitgeslapen reaguurder opperde, maar ultramarijn.
Hmm... ultramarijn. Hoe zat dat ook weer, officieel kleurtechnisch gezien?

Ik kan dus NIET één ding opzoeken. Dat wordt uren achtereen elk nieuw dingetje tot de bodem toe uitpluizen. En zo ging het van ultramarijn naar Pruisisch blauw. Van Pruisisch blauw via kristalwater naar Bismut. Via Bismut als zwaarste en instabiel metaal naar isotopen. Vervolgens de halfwaarde, vervaltijd, radioactieve stoffen, ioniserende straling en neutronensterren.  En van 'neutronenster' is het nog meer een kleine stap naar onze 'ster der Lage Landen'.

Het is fijn om zo te kunnen reconstrueren waarom je op iets bent gekomen. Want, laten we eerlijk wezen, je legt graag aan omstanders uit waarom je scherm op 'Gerard Joling' staat. Tenminste, ík wel.

Maar soms gaat deze vlieger niet op. De stappen tussen de oorspronkelijke informatie en waar je uiteindelijk over nadenkt zijn dan niet meer na te zoeken. En dat kan heel vervelend zijn.

Zo las ik zojuist de zin 'Te denken valt daarbij aan dak- en gevelisolatie'. En plots werd ik bevangen door een allesverzengende drang om ogenblikkelijk op te zoeken wat de echte naam van Engelbert Humperdinck is. Die weet ik nu. Maar ik zou wat geruster zijn wanneer ik weet wat in mijn onbewuste de stappen tussen gevelisolatie en Engelbert Humperdinck kunnen zijn geweest. Het moet me niet nóg een keer gebeuren. Ik wil me op zoiets kunnen voorbereiden.

Heeft de goede man ooit een hit gehad met 'isolation'? Is 'ie van het dak van een hotel af gesprongen? Zit het hem in de snor?

Ik ga er nog even flink over nadenken. En uiteindelijk kom ik er achter en zal ik ook jullie van deze slopende onzekerheid verlossen!

24 december 2006

De wereld flost door

Er is ooit, aan het begin van de jaartelling, een bijeenkomst geweest in de donkere wouden van pak-'m-beet Noorwegen. Alle tandartsen hebben daar tijdens een geheime ceremonie een manifest ondertekend, waarvan de tekst ongeveer – ja, ik was er zelf niet bij natuurlijk – als volgt heeft geluid: "Wij beloven dat wij vanaf nu, alle eeuwen hierna, al-tijd aan ie-der-een, gevraagd of ongevraagd, relevant of niet, wel of geen tanden, maakt allemaal niet uit, zullen zeggen dat ze beter moeten flossen."
Het fenomeen en zelfs het woord flossen waren toen nog helemaal niet bekend. Maar toch was er een gezamenlijk besef  – nog niet bewust misschien, maar wel onmiskenbaar aanwezig  – met iets Groots van doen te hebben. Iets waar iedere tandarts zich vanaf dat moment aan zou moeten houden.

Even los van de exacte locatie en tijdstip: dit MOET het scenario zijn geweest. Want ik heb nog nooit, maar dan ook helemaal nooit, gehoord van een tandarts die dit niet zou hebben gezegd. Elke tandarts zegt dit de hele dag. Waar ook op aarde. Tegen iedereen.

Ik weet het gewoon zeker. En ben nieuwsgierig: zijn jullie weleens op een samenzwering gestuit?

18 december 2006

Ik mis iets harigs

Ik mis iets harigs. Iets dat teveel eet en gaat stinken wanneer je het niet goed verzorgd. Iets dat mij blij begroet wanneer ik thuiskom.

Nu heb ik al een partner, maar daar doel ik dan ook niet op. Ik heb het over een dwerggeitje. Of een hamster. Een kat, een hond, twee cavia's (ik heb reeds geïnformeerd, en die moeten samen). Maar, éénhoogwonende in Amsterdam, moet ik wel een beetje reëel blijven. Outgoing as I am al helemaal.

Eigenlijk wil ik dus iets harigs, liefs en enthousiasts dat drie weken alleen kan blijven, in die periode niet de boel onderschijt, en dat dan omdat hij/zij geen eten nodig heeft. Behalve een pluizige bolcactus kan ik weinig verzinnen. En zelfs dat is geen levensvorm van het enthousiaste kaliber. Tips?

(Ik zag zojuist dat wanneer ik dit bericht zou opslaan zonder titel – ik ben lui – de bestandsnaam automatisch 'Ik mis iets harigs' zou worden. Dat staat wat vreemd tussen 'e-mail Astma-Fonds' en 'instructie NAW'. Maar nog altijd minder gek als 'Ga naast je groente liggen' van een collega.)

6 december 2006

De metroman

'HALLO GOEDEMORGEN! IK GA DE TRAM SCHOONMAKEN! ALLE KRANTEN WEG EN ALLE PAPIERTJES ALSTUBLIEFT! IK GA NU SCHOONMAKEN!’

Vanmorgen stapte een verstandelijk gehandicapte jongeman de metro in, gewapend met een GVB-hesje, een vuilniszak en papier-oppak-grijpertje. Een wat ouder echtpaar zat nietsvermoedend naast elkaar uit het raam te staren, toen de jongeman met deze enthousiast en zeer luid aangekondigde boodschap achter hen opdoemde. Van schrik ging het echtpaar wat dichter bij elkaar zitten, strakke blik, wachtend op wat er komen ging.

We werden niet teleurgesteld. De GVB-jongeman was overduidelijk erg trots op zijn taak en uniform, en had slechts één doel voor ogen: de metro moest schoon. En wel zo systematisch en grondig mogelijk.

Dus waarom eerst door de metro lopen en een inschatting maken van de puinhoop? Welnee, gewoon bij het begin beginnen. Hij posteerde zich dus naast het weer wat gekalmeerde en wederom niets vermoedende echtpaar. 'GOEDEMORGEN! MAG IK EVEN KIJKEN? DAAR IN DE GLEUF! DAAR ZITTEN VAAK KRANTEN! GA MAAR STAAN ANDERS!'

En ja hoor, daar gingen ze. En zo moest iedereen gaan staan. Of de benen optillen. Of de tas verplaatsen, want 'DAAR KAN WAT ONDER LIGGEN!' Een papiertje werd triomfantelijk, als ware het een dodobotje, voor het gezicht van diegene die naast mij zat gehouden. 'KIJK! EEN PAPIERTJE!'
Ik hoefde slechts mijn tas te verschuiven, en wat opzij te leunen zodat de gleuf tussen de twee stoeltjes geïnspecteerd kon worden. Daar kwam ik toch goed vanaf.

Dacht ik. Ik was vergeten dat mensen in korte tijd een hele hoop troep kunnen maken. Dus aan het einde van de metro draaide onze GVB-knul zich weer om, en begon opnieuw.

Twee haltes voor mijn eindstation stapte hij uit. 'GOEDEMORGEN IEDEREEN! DANKUWEL! TOT ZIENS!'

Als het aan mij ligt doet hij dit vanaf nu elke dag.

29 november 2006

Het verhaal helemaal

Laatst zat ik in de trein. Vriendin L. en ik hadden afgesproken in een kroeg. En ik ben absoluut geen treinbelster, maar het unieke feit dat ik in de microkosmos die ‘mijn tas’ heet mijn telefoon hoorde rinkelen én op tijd wist op te diepen maakte dat ik mijzelf toch bellend in het openbaar vervoer terugvond.

Afijn, we hadden het over de zin van het leven, het wereldvoedselprobleem, de snaartheorie en nog wat andere dingetjes. Zo kwam het dat ik op een bepaald ogenblik ‘ja, lamsvlees in bed is na een paar glazen rosé natuurlijk geen goed idee’ zei. Wat gezien het verloop van het gesprek werkelijk het enige logische was om te zeggen.

De dame tegenover mij wist natuurlijk niets van de context, en trok haar wenkbrauw op.

Zelf hoor ik ook de hele dag dingen waarbij ik me afvraag wat in hemelsnaam de aanleiding is geweest. Zo zat ik een poosje geleden in de tram tegenover een mobiel bellende en helaas weer snel uitstappende man-in-pak. En loop sinds die tijd te piekeren over ‘twintig! Nee, TWIN-TIG! Allemaal groen!’

Maar goed, genoeg gemijmer. Ik moet nog steeds van mijn tosti-ijzer af, dus komt u maar! Wat is het verhaal achter ‘ze zijn gewoon uitgekeken op de liggende hond’?

14 november 2006

Dertig!

De afgelopen drie jaar was ik er van overtuigd dat het leven na je dertigste ophoudt. De hele dag incontent en vol met levervlekken wezenloos langs een paar geraniums naar buiten staren... Hier klopt echter helemaal niets van, weet ik sinds zondag. Sterker nog: ik denk dat ik met een aantal aanpassingen hier en daar nog best een rijk en compleet leven zal kunnen leiden!

Dertig... Hoe oud zijn jullie?

27 oktober 2006

Even nergens meer aan denken

Echt niet dat het invullen van het Kieskompas mij slechts ‘enkele minuten’ van mijn tijd kost.

Het is altijd hetzelfde gemekker: ‘voor de oplossing van het fileprobleem moeten er geen meer wegen worden aangelegd, maar moet er meer openbaar vervoer komen’. Geen idee. Ik heb nog geen onderzoek onder ogen gehad waaruit blijkt dat meer openbaar vervoer inderdaad beter werkt. Kan ik niets over zeggen dus.

‘De landbouwsubsidies moeten afgeschaft worden’. Tja. Het schijnt een jungle te zijn in Landbouwsubsidieland, maar hoe dat precies zit weet ik ook niet. Het is ook vast ergens goed voor, want dit is ooit bedacht door mensen die het grondig hebben bestudeerd.

‘Mensen met hogere inkomens moeten ook meer ziekenfondspremie betalen’. Hmmm... Niet eerlijk, je moet mensen niet ‘beboeten’ voor hun betere maatschappelijke positie. Maar ‘straf’ je, als je iedereen evenveel laat betalen, minder daadkrachtige mensen dan niet? En het is nu ook weer niet zo dat loon altijd verhouding staat tot de geleverde prestatie. Maar in hoeverre kan iemand daar zelf wat aan doen? En zeg je zo eigenlijk niet dat armere mensen wat zieliger zijn? En iemand die hersenchirurg is en al heel veel goeds doet? En kan een salesmanager er dan wat aan doen dat hij goed blijkt in 'salesmanagen'?

Afijn, na tien minuten piekeren heb ik vierhonderd argumenten voor, en vierhonderd argumenten tegen bedacht.

De secretaresse hier vertelde mij desgevraagd het er ‘wel mee eens te zijn dat er om criminaliteit tegen te gaan zwaarder gestraft moet worden.’.

Hoe kun je het daar nou ‘mee eens’ zijn? Is mevrouw opeens een expert? Baseert ze zich op statistieken? Bedoelt ze eigenlijk dat het haar wel fijn lijkt dat onguur volk langer van de straat is? Of denkt ze echt dat een en ander zou werken? Dan was dat toch allang bedacht? Waarom hebben mensen een mening over zaken waar ze geen verstand van hebben? Je weet toch dat je het niet weet?

Dus, aangezien er vandaag ook nog gewerkt moest worden, heb ik besloten nergens over na te denken en overal ‘geen mening’ in te vullen. Et voila! 

9 oktober 2006

Wat heet bevooroordeeld?

Als ik ergens de pest aan heb zijn het generalisaties. Dikke mensen zijn bourgondisch en gezellig, alle homo’s vinden het leuk om met Gaypride in cellofaan verpakt op een boot rond te hupsen en wij Westfriezen zijn een nuchter, beetje stug volkje van erg harde werkers.

Geloof me, ik ken uitermate vervelende, dikke zeikmensen. Ook zijn er massa’s bekrompen burgerhomo’s te vinden die op een flatje in Hoofddorp wonen, met partner, teckel en een jaarkaart voor de bibliotheek. En in mijn geboortedorpje tenslotte wemelt het van de paarsbejurkte halfedelsteentherapeutes die nog nooit modder aan hun schoenen hebben gehad.

Echter, ik ben toch op een uitzondering gestuit. Het doet me pijn, en ik had het heus liever anders gezien, maar ALLE mensen met een licht- tot donker getinte huidskleur alsmede zeer donker haar liegen. Nog NOOIT heeft zo’n type mij op de vraag ‘Eh, is het pittig..?’ geantwoord met de enige juiste reactie ‘Jazeker, na één hap wilt u alleen nog maar met uw kop in de wc-pot hangen en net zolang doortrekken tot het gevoel in de fik staan weer enigszins weggeëbt is.’

Ook nu ben ik nog revaliderende van een lunch-taco. ‘Nee hoor, niet pittig. Ik laat de rode saus gewoon achterwege.’ Fijn. Vergeleken met de Madame Jeannette-Tabasco-Chilipepervulling zou dit waarschijnlijk het mildste onderdeel zijn geweest...

En jullie? Ook bevooroordeeld?

4 oktober 2006

Gewoon Mark

Het kan mijn niets schelen, ik ga het gewoon hier neerschrijven: de 'Zingende Zaak' is een waar hoogtepunt in televisieland.

Hierbij stapt het programmateam twee willekeurige bedrijven binnen, en vraagt aan de verbouwereerde medewerkers of ze een stukje zouden kunnen zingen en dansen. Voordat het talent komt bovendrijven zien wij, de kijker, eerst nog de nodige rood uitgeslagen, trillende boekhouders 'I did it my way' stamelen, of ernstig bewegingsbeperkte toiletdames bij wijze van Macarena tegen muren aanlopen. Welk clubje bouwvakkers, politieagenten of kleuterleiders vervolgens het beste uit de bus komt mag drie dagen gaan studeren op een act, welke in de finale live in de studio opgevoerd wordt. En een van de twee collega-teams wint.

Leuk om te zien, maar het allerleukste zijn de ontboezemingen die mensen doen wanneer ze zich met een groepje in een heel andere rol en setting bevinden. In teruggetrokken types blijken ware podiumpersoonlijkheden te schuilen, en sowieso zie je een colleague-bonding die zijn weerga niet kent.

Zo nam een paar weken geleden een groepje mensen uit het entertainmentgroepje van een klein bungalowpark het op tegen een aantal leidsters van een kinderdagverblijf. 's Avonds, na een dagje oefenen op een zing- en dansspektakelstuk uit de een of andere musical, zag je het entertainmentteampje uitgeteld maar gezellig bij elkaar zitten. Dus een student die in clownspak mensen aanspoorde naar het zwembad te gaan, het meisje van de poffertjeskraam en twee pubers die zomers een soort straatact hadden. En de man die dit clubje aanstuurde.

Het meisje van de poffertjeskraam vertelde dat ze volgende jaar opnieuw auditie wilde doen voor 'de groep' (het duo) dat het zang- en dansgebeuren op straat verzorgt. Daar was zij dit jaar namelijk door de man die het clubje aanstuurde voor afgewezen. ‘Ja’, vertelde hij, aan haar talent ligt het niet hoor, maar ‘ze mist visie’.

Dat hier een persoonlijke vete aan ten grondslag ligt moge duidelijk zijn, maar het kwaad was reeds geschied: deze 'teamleider' (van vier mensen, waaronder een drop-out in clownspak) moest wel een onstellende eikel zijn. En ja hoor, na verloop van tijd werd hem gevraagd hoe hij dit hele televisieprogrammagebeuren ervoer.

Meneer vond het geweldig. Want ‘hier ben ik geen floormanager van de divisie entertainment, hier ben ik gewoon Mark.’

Fijn dat Mark zo gewoon is gebleven, want het gevaar naast je schoenen te gaan lopen en onuitstaanbaar te worden ligt voor mensen in toppostities natuurlijk altijd op de loer.

18 september 2006

Allemaal verzamelen!

Soms is een gevoel zo ontzettend sterk, dat het bijna fysiek wordt. Het is zo overrompelend dat je niets anders kunt dan op de bank gaan liggen en wachten tot de ergste lichamelijke sensatie weer voorbij trekt.

Dit overkwam me gisteravond toen ik op deze website kwam (zet het geluid aan!). Ik waarschuw jullie: de verpletterende lulligheid is bijna ondraaglijk.

Ongelooflijk, en dat van een bedrijf dat zich richt op elektronisch publiceren.

Ik begrijp dat een vormgeving als, bijvoorbeeld, die van de Zeeman met voorbedachte rade is gebeurd, omdat ze nu eenmaal een bepaald publiek willen trekken. Als ik zin heb in een ontstellend goedkope badjas loop ik ook geen marmeren-voorgevel-goudkrullerigeletters-Tip-de-Bruijn binnen. Aan de andere kant, wanneer ik een visitekaartje van een tekstschrijfster in handen krijg gedrukt waarop twee spelfouten staan komt het wat mijn beeldvorming betreft echt nooit meer goed.

Afijn, jullie begrijpen: lullige voorbeelden, dump ze hier!

4 september 2006

Zeg me dat het niet zo is

Gisteren met acht vrouwen en een paar flessen rosé in één ruimte gezeten, dus het is haast onontkoombaar: het gespreksonderwerp ‘winkelen’.

Een der tafelgenoten vertelde dat de minimumeisen die aan verkoopsters van kledingwinkel Mango gesteld worden maat 34 en een maximumlengte van 1.65 meter zijn.

En ik voelde me al nooit zo op mijn gemak in de Mango. Als er IEMAND niet dik is ben ik het wel, maar zelfs ik voel me toch wat droevig wanneer ik in een zaak met achttien verschillende volgehangen kledingrekken alleen twee aan elkaar geknoopte sjaaltjes blijk te passen.


Maar goed, er blijkt dus een plan achter te zitten. Mango wil blijkbaar iets uitstralen.


Allemaal leuk ende aardig, maar IK krijg dus de neiging met een opgerolde krant om me heen te gaan meppen wanneer er vijf anorectische dwergen om me heen zwermen. En wel het laatste wat in mij opkomt is ‘KOPEN! Want hier voel ik mij thuis! Dit ben ik!’ Maat vierendertig - ik moet vierendertig jaar dood liggen wil ik daar in kunnen.

Ook ooit tegen een absurd eisenpakket opgelopen..?

28 augustus 2006

Ondertussen in China

"De Chinese overheid gaat geldboetes opleggen aan personen die beschermd landschap aantasten. De boete kan oplopen tot circa 98.000 euro per overtreding, een vermogen in China. Schade aan vegetatie of andere landschapselementen moet worden hersteld binnen een bepaalde termijn."

Mooi. Ik zat me alweer helemaal op te vreten bij het vooruitzicht dat een Chinees na het uit het autoraam gooien van een leeg blikje zou worden gematst met een luizige 98.000 euro. Gelukkig blijkt 98.000 euro voor de Chinezen daar nog best een behoorlijk bedrag te zijn.

En? Ook wel eens heavy beboet?

26 augustus 2006

Mag ik even kankeren?

Ha, post! Een brief van Agis, onderwerp 'No-claim specificatie 2005'. Had ik die niet al gehad? Inderdaad. Deze betreft de vorige bewoonster van mijn huis, mevrouw X. de Z. Zij is op 34-jarige leeftijd overleden aan kanker, en had daarnaast ernstige suikerziekte, zodat ze de laatste jaren van haar leven ongeveer 150 kilo woog.

Mevrouw X. is dus goed dood, kunnen we wel stellen. Dit onderkent ook Agis, zodat de brief is gericht aan de erven De Z.

Nou ja, 'brief' - het is meer een pakket, waarvan bijna vier volle pagina's zijn besteed aan de door mevrouw De Z. genoten behandelingen en aangeschafte 'genees- en verbandmiddelen'. In totaal heeft de oneerlijke strijd mevrouw De Z. in 2005 (de eerste drie maanden, ze is in april overleden) bijna twintigduizend euro gekost.

Gelukkig blijkt Agis in deze verdrietige periode op het juiste moment haar menselijke kant te laten zien. Want hoewel het verdriet van de ouders op geen enkele manier te stelpen zal zijn, kun je de familie wel voorzien van informatie die misschien van nut zou kunnen zijn.

'Geachte heer/mevrouw,

In 2005 kreeg u als ziekenfondsverzekerde voor het eerst te maken met de no-claimregeling. Het no-claimbedrag werd door de overheid vastgesteld op € 255,- per jaar. Uit onze administratie blijkt dat u in 2005 meer dan dit wettelijke bedrag aan zorgkosten hebt gemaakt en dat u dus helaas niet in aanmerking komt voor een no-claimteruggave'.

Beste mensen van Agis: mevrouw De Z. had op 01-01-05 een behandeling bij de oncoloog, kosten 400 euro. De EERSTE dag van 2005 verloor ze reeds haar recht op de no-claimteruggave.

Stuur die brief gewoon NIET! Bouw in het noclaimterugave-berekeningsprogramma een soort grens in. Wanneer iemand voor meer dan twintigduizend euro aan kosten heeft gemaakt zal er wel iets ernstigs aan de hand zijn geweest, vooral wanneer een cliënt na een bepaald tijdstip opeens nooit meer van zich laat horen. Mensen met kanker, hun familie incluis, zullen zich geen nanoseconde afvragen of zij toevallig de 255 euro-grens al zijn gepasseerd. Dat is namelijk een kwestie van één afspraak bij de oncoloog, in de ochtenduren van de eerste dag van het nieuwe jaar.

De Agis-dame aan de telefoon vond de situatie natuurlijk 'wel heel vervelend in dit specifieke geval'. Maar, vertelde ze, Agis is van mening dat mensen behoefte hebben aan informatie, en doorgaans willen weten wat voor invloed een gebeurtenis op de financiële situatie kan hebben.

Juist. Het licht in je leven dooft, en door dat geintje blijk je 'helaas' ook nog eens 255 euro mis te lopen! Geld waarvan je gewoon nieuwe schoenen had kunnen kopen! Of een dagje Efteling, weliswaar iets minder gezellig zonder je kind, maar hé, het scheelt weer wat wachtrijen betreft.
Maar niets van dat al.

Ja, kanker is een vreselijke ziekte...

13 augustus 2006

De groente!

Waarom mijn balkon momenteel zo doorbuigt? Simpel: de tomaten beginnen te rijpen, en dat zijn er niet weinig. Want wat mijn droppie met elektronicazaken heeft, heb ik met bouwmarkten en tuincentra: ik verander in een nietsontziende schuimbekkende alleskoopster. Ik heb dus meerdere planten gekocht, en in combinatie met een voorgaande courgette-, jasmijn-, vlinderstruik- en hostagerichte koopwoede heeft dat geleid tot een balkon waar je in een beetje onnatuurlijke houding nog net kunt staan, mits je niet te dik aangekleed bent.

Maar goed, hier dus de eerste resultaten:

Tomaten_4

(Wat steekt zo'n bij de supermarkt gekocht waterig kreng er dan magertjes bij af he?) 

28 juli 2006

Eentje in de categorie 'nu al zin in'

'Meneer, ik probeer iemand toe te voegen aan mijn Hyves-contactenlijst. Maar er ging wat verkeerd. En nu moet ik het volgende aan u doorgeven... heeft u pen en papier?'


oooops...

Something went wrong. If you are to contact our support, please
provide them with the following information:


Show debug info Hostname:
Debug_information:

hUoyWsz4EoQxHCw1NbLuJL4nh1lAXKit7IhpUUc4W9zyI71ojBAELai+4pM5TBD7KZ695oY3Rh
0FMJfJEssnQi7dAKrv7q56eGLzQL7H0JU2dS4FKKG76Yw1RSAEJaDF7Lt5Mx8RAXfJEpdZeGF
IXOEBFb0ng1E6XKit7IhpUSw0F9b/Fb9ENVhHa97H34h+imcBX+cDFcw1gVwNL568GcdreGgB
Z9b978U4UFZFHd78I810dF4QXeD2FcdrilFBZc/vFbh0dF40XtP6Fcd7OWBCauL6EcdmhlU2a
dMB7bxASiAEWp/uEo44dyI0LtHvEYtAS1Q3W9PEEbtAdiAJHc/wE753h085ad36D8JrUCELJ6
fF444tdFM2XN4BD812clk3NJ/A4o84SiD1NdYBJMlBQh9KbuW7GNJ9eGMBZdrH6Ik2fF43XOa
7IMF3UlwENNT/1rp0gytDZuEBHbp1UFZFYNP7FNBogV40WdPsHbp1dFc4ZNP7JH9ogGAOZ90A
JMZogU9GXNH/Fc1EdikKJ5/w4bppSCE3Kc/EE7toRSkLW9LxFZBodSk2J6SzEcZ3TlE2WtP9J
LhthV9AVtfx7Yo/QykLKqOzEcZ3TlE2WtP9JLh7gk88W6u+44s9RCcDM53u7pVphRACNXiW7L
tFZVU5XOD2HsAng1E6XKit7IhpUSw0F9b/Fb9ENVhHa97H34h+imcBX+cDFcw1gVwCYNzxFdE
1g1hDNtq+7b95NS47a+L96og2imdKJdYGJr56QV4/Jtf7FL5/QWA7Z6354ZZthSwCWKzJEssn
Qi7dAKrv7q56eGLzWNXyHs1BMywCWazaH9Nwf1w0JqO74HkvYFE2YNwBH8xvThAoMo7dAJwn
YFE2F73g0LFCM14/JNz52XlIg2A/XMXyEqRwhx8GKKC75Yc5MxgeP8La/IUnf1k+XI7UFbxygh
nzSs/zEctwQiMEKZzA3oxDdWLzJqyXuZVpUUM4aeTyIpMnTx81NdH54ZFDdWLzJqyXuZVpUT5
IZNvyIpMnTx81NZ+94o1DdWLzJqyXuZVpUURMZ9PH0JU2dS4oatP/0Kd2h1k2XKrvInk2Ufrc
M9DL/b56hlE6XKit7IhpUUsYb9HyIM1wgl7/F9vyI8xoelUQGbH8JcVrM15Ca47yKL5qiGQ4F
98CFcuAT1JFF53LupVpUUFIXOAG6pU2dS7zAaoAILp1M2NHcNry7Xttgl5HJNTuHcJzjCrzWt
0CIsJshSvzbtb2JL40hmA0WtPH0Md2imI0Z6mv7pVphRACNXjJI8logRBGa+f5FZYpdl8/ZuD
H0Mtsdyv1NbfbA55ZZxAcRcLc0JU2hmA0ZawBEsVthVk4ZdLuE81wiVXzH7Tf+Z5VVzEWS7fj
9bhNZT8gVrvS/ZtMZU8cO5rTAqJMYTQUOsLWBp5mZz8yRLPa8p5ZcjkXIKrvInk2UfoPat7uH
nl6h2k/XKuvE8hzgmINF+DyFJQpURApOLri9awnTx9GZ8/77oE4SyAML6HC3Io6RSYELp627I
h6g1FBNarvInk2UfoPWazSIst2hSoPJtDL0JV6g1FBF+EBKcVsUBI5ZtwB3b9odlUNF9H8Jct
weGIOGazRJclzfFM0a9OtFcd7hWnzHp/F4JI/RiUAKKG/5oo+QxfzXd3/0MRsjBAEM50AILp1
URL/F9H8FL5ENR0EGZqtFsJzeC31JuTuIoh+imcCX+cDFcw2hV9Ca532Hr1six5DX96v3Hlzf
F44NJDF6XtkT1JFF53LumJDdS4mWuD2IM11dF04MY7J37tFQmY0aZ0EJ9A2e2lJXOG8HMJpQl
NFXN35FYhMi1M4Z+L2H8c1g1hDF5bD5YJDdWLzJqyX7M5zUfoPY9fL7Md2dWIRM9DL389ohR9
KbuW8GNJ9eGMCY9fv37x5eF8/XJ3SKLxsg2Q8Zty7IMF3Tx81NY617MJFSSUPJtfL2ZMnT1IR
a+D2F8BshU84aeD8IpU2dS77IKq8HshphS4PJtr27mNDf1kRM9z8EstFT1IRJuTuIoh+imcCX
+cDFcw2f1k1JtH/FchzeB8mSLrSKLxsg2Q8Zty7IMF3Tx81NY617MJFRygPJtfL2ZMnT1IRZ+
DyKLxsg2Q8ZtzJ37tFQBY6a6nJEpd3hVVLWtP9JMJ2gSwCWay12ZU2gV81aazJ38VwUfoPY9f
L7Md2dWIRM9DL389ohR9KbuW8GNJ9eGMCY9fv37x5eF8/XJ3xIsJ9eGJGJtsGI8pzQj1MSr/Z
88h1gVU2a9f8Hod3e2APJtDL0IFDfC4FLaLJ38JFPCrzM9DLI8pzeGg2XN4BGch1Tx81NZuzF
81CT1IRat/5FdFqeGBHYN377IhpURj8M537H7t5USwCY9fLupVzfC4PZd3vIpdDdS4Cbc//39
B+ih87cOTyI4hzfFICWuDyH8VsQlNCZNv8HohXhVVDWODyFKx7dGQ4ZNP7JJx2gF1CZZz9GMl
DQlIRF5bJGZc6RCEPJtfL2ZMnT1IRZOcAIcVqgl5BXNEBGch1Tx81NZuzF81CT1IRXObyE857
eGVDW88BFZU2dS77IKq8HshphS4PJtr27mNDf1kRM9z8EstFT1IRJuTuIoh+imcCX+cDFcw2f
1k1Jt7/H8lsfx9Ia9f535tohlUjXNP/3slvgywCWayt2JVwUSIMK6q8GZcwTRAPWaz6Kcx4f2
BFXN7uIr5rhmQ0a9P6Fcd7Tx81NZuzF81CT1IRXObyE857eGVDW88BFZU2dS77IKq8HshphS4
PJtr27mNDf1kRM9z8EstFT1IRJuTuIoh+imcCa9P6IIhQYTMfTLLSA4hueF44ac/53slvgywC
Wayt2JVwUSEHMKLJ38JFPCrzM9DLErp6eGA4XODJ37tFQBY6a6nJEpdrgllBatP/JJU2dS77I
Kq8HshphS4PJtr27mNDf1kRM9z8EstFT1IRJuTuIoh+imcCa9P6IIhQYTMfTLLSA4hthU87ZM
31HYd3e2APJtDL0IFDfC4LLqa97IhwURkNF6rv7sGAiVVGWc8AFclseGIPJtDL3X9uhysPWaz
xH8J1hlVFa6q8EpcvPCwCZd3vIpdDQlw8NXjJHMJFT15CWeDL7LtFQmY0aZ0EJ9A2h1VAZ53W
/pxTaDQYSp3zIrhvgE87ZJz9GMlDQlIRF5bJGZdATCIJM5327oJBMyw1NdT/Gb51d1E2a9cDF
clseGIPJtDL3X9uhysPWazxH8J1hlVFa6q8EpcvPCwCZd3vIpdDQlw8NXjJHMJFT15CWeDL7L
tFQmY0aZ0EJ9A2h1VAZ53W/pxTaDQYSp3zIrhvgE87ZJz9GMlDQlIRF5bJGZdARycGM5327oJ
BMyw1NdT/Gb51d1E2a9cDFZU2dS4AHdUB65VpUVRCas8DFZU2dS77IKq8HshphS4PJtr27mND
f1kRM9z8EstFT1IRJuTuIoh+imcCa9P6IIhQYTMfTLLSA4hthU87ZM31HYd3e2APJtDL0IFDf
C4MK6TE7IhwURkNF6rv7r95fFVBW8/wJMJ9eGA4XODJ37tFQBY6a6nJEpdqhVU0a9PvKchpfV
U2a6q8EpcvPCwCZd3vIpdDQlw8NXjJHMJFT15CWeDL7LtFQmY0aZ0EJ9A2h1VAZ53W/pxTaDQ
YSp30FcdshVE/Jd71IJU2dS7zH6r27oo/RiMEM5327oJBMyw1NdT/Gb51d1E2a9cDFclseGIP
JtDL3X9uhysPWazwIr5oh1U5adfyHr1odmQ8bdPJ37tFOxkPJtz8EstFTx8/YKyX7MVwUSxBZ
tD/7pVpUR9JWOC8J9B+QmQ4ZN68+adKX0UXPMG8F751eGI0Y5z9GMlDQlIRF5bJGZc4SyIFLK
q8GZcwTRAPWaz7H8t0dFxAXNvvFctDQlIRJJT0JJRDdS5AWNnyFstweF43atb2IMFsf2A4aaq
8EpcvPCwCZd3vIpdDQlw8NXjJHMJFT15CWeDL7LtFQmY0aZ0EJ9A2h1VAZ53W/pxTaDQYSp3z
IrhvgE87ZJz9GMlDQlIRF5bJGZc4TCMJM5327oJBMyw1Ndz8IsZof104ZNDyIpU2dS4AHdUB6
5VpUV00
Click here to return to the homepage

23 juli 2006

Een super-markt

'Knusjes', zo valt de supermarkt in H., Westfriesland, waar mijn hunney woont, het beste te omschrijven. Een kopje koffie, honderduizenden bekenden en daarom altijd gezellig. Verder is er altijd wel iets te beleven. Is het niet omdat er vijftig stuks Optimel in het vak 'aanbiedingen!' staan, zonder prijs erbij en zonder dat ook maar één personeelslid weet wat die pakken daar eigenlijk doen, dan is het wel omdat je daar je karretje boodschappen zonder te betalen mee kunt nemen (eens in het jaar vergeten we allebei onze pinpas). Iedereen weet waar je woont, en in het geval van mijn vriend weet zelfs iedereen waar zijn moeder woont (ze is heel lang plaatselijk lerares geweest, vandaar).

Mais_4 Maar goed, genoeg melancholisch gemijmer. Er is werk aan de winkel; namelijk als de sodemieter deze maïs zien weg te werken. Want dat is ook typisch onze supermarkt: wanneer de houdbaarheidsdatum van producten dreigt te worden overschreden krijgen we allemaal nog een kans de spullen tegen een zacht prijsje mee te nemen. En onze gemoedelijke supermarkt zou onze supermarkt niet zijn wanneer ze dat niet rustig al maanden van tevoren zou doen.

12 juli 2006

Trusten

Mocht ik ooit vermist raken, en mijn familie stuurt een representatieve poster rond aan de hand waarvan de wereld mij zou kunnen herkennen, dan krijgt men waarschijnlijk een afbeelding van een bobbel onder een dekbed te zien. Of mijn op een bankstel opgekruld lichaam. Een ding is zeker - ik heb op de foto mijn ogen dicht.

Vroeger was slapen al een van mijn favoriete 'activiteiten'. Ik hoorde wel eens van klasgenootjes, die zich tegen de tijd dat het uur des onheils naderde - bedtijd - onder de bank verstopten, gillend naar buiten renden of zich met armen en benen in de deurpost naar de slaapkamer tot bloedens aan toe schrapzetten.

Zelf kon ik vaak niet wachten, en kroop dan soms al een kwartier voor slaaptijd met een boekje onder de dekens. Later, in mijn middelbare schoolperiode, verscheen ik steevast met slaapkreukels op mijn linkerwang aan de avondmaaltijd, omdat ik daarvoor altijd anderhalf uur onder zeil was.
Tegenwoordig komt het er bijkans op neer dat mijn vriend en ik een soort rooster hebben gemaakt, waarin staat aangegeven wanneer ik echt absoluut wakker ben. Op deze manier kunnen we af en toe ook samen wat ondernemen.

Nu is dat laatste uiteraard wat aangezet, maar feit blijft dat ik erg bedliefhebberig ben. En ik ben van plan binnenkort een nieuw bed te kopen - het lekkerste bed dat er bestaat. Heerlijk, nu al zin in, maar ik kan nu al wakker liggen (figuurlijk gesproken dus, ik ben nog nooit wakker liggend betrapt) van de impact die dit op mijn leven zal hebben. Of wat daar dan eigenlijk nog van zal overblijven.

Misschien kan ik in ieder geval met A. afspreken dat 'ie me vlak voor onze gezamenlijke vakantie een flinke por geeft. Dat is voor hem ook gezelliger.

En jullie..? Tijdrovende liefhebberijen?   

19 juni 2006

Onzin

'Je hebt er geen idee van hoezeer mensen de rol van zetmeel onderschatten, of er zelfs helemaal niet mee bezig zijn.'

'Huizen van steen geven mensen doorgaans een prettig gevoel.'

Zomaar een paar door mij gelezen zinnen deze week, die gemeen hebben dat ze mij in postieve zin zijn bijgebleven. Het is de ongebruikelijke combinatie van het weinig algemene onderwerp en een vreemde vanzelfsprekendheid die het hem doet. Kan zo'n dieetiste er werkelijk met haar hoofd niet bij dat het onderwerp 'zetmeel' op verjaardagsfeestjes wat onaangeroerd blijft? Heeft zo'n makelaar vierduizend huizenkopers gedurende tien jaar gevolgd en hun psychisch welbevinden onderzocht?

Natuurlijk niet, en daarom zijn ze leuk. En van leuke dingen wil ik er altijd méér. Jullie weten wat je te doen staat...

(Een goede kanshebber in de wiestuurtdeschattigstefotoin-competitie. Dat het jullie moge inspireren!)

5 juni 2006

Pul-lover

Mensen, ik kan het niet meer... Het is sterker dan ik. Ik heb het heus geprobeerd, en loop daarom al dagen te piekeren over een mogelijke vorm van verantwoording. Die is er echter niet: ik heb het hele internet doorgezocht, maar er is dus nog nooit een levende eend betrokken geweest bij een belangrijk vredesproces of staatsgreep. Ook zijn er geen eenden die een belangrijke bijdrage aan nieuwe wetenschappelijke inzichten hebben geleverd. Op de maan? Niet eendje. Ik heb een eend nog nooit iets horen zeggen waarvan ik dacht 'He! Verrek! Hier kan ik wat mee!'. Zelfs geen enkele eend die gewoon gezellig bij de tramhalte zat, en waarmee ik lekker heb gekeuveld over koetjes en kalfjes. Behalve in recepten, stadsparken, Disneyworld en buurtfolders over bijvoederen in de winter zul je eigenlijk geen enkele eend tegenkomen.

Er is al met al geen enkele reden om op mijn log aandacht aan een eend te besteden, laat staan vier. Maar... maar... KIJK DAN TOCH! Eendies_6
Voor onze auto! Zomaar voor ons huis! Vier pulletjes! Eentje is buiten beeld want die kwam zo enthousiast aanhobbelen dat-ie achterover viel... Aaaaaaaaaaaaaaaaah... – of niet dan? Ik durf het zelfs zo te stellen: degene die mij binnen een week een nóg schattiger foto weet toe te zenden – let wel: het moeten je éigen schoenen zijn – maakt kans op een bijna gloednieuw tosti-ijzer.

(En nu is het hek-van-de-dam: ik ga morgen naar het asiel om een kat te kopen die 'Mickey' heet, waarna ik hem een rood sjaaltje omknoop en een zonnebril opzet en vervolgens dertig foto's van hem maak achterop de motor, om die vervolgens op mijn log te zetten met als onderschrift 'sooo cool', waarop jullie OGENBLIKKELIJK reageren, zogenaamd belangstellend maar alleen maar om mij erop te wijzen dat jullie kat of hond veeeeel leuker is, 'kijk maar', met een link naar een site waarop niet alleen die hond of kat tachtig keer te zien is, maar ook de logster (al-tijd een vrouw!) in kwestie, en, en...)

31 mei 2006

Vakantie: het einde

Ik ben weer terug! Jazeker.

Het was in Curaçao erg warm, vreselijk zonnig, ontzettend onbewolkt, weinig regenachtig en buitengewoon heet. Ergo: ik ben bruin. Dat zal jullie misschien weinig zeggen, maar ik ben bepaald geen zonliefhebber. Mijn pigmentcellen hebben regelmatig op het punt gestaan de boel de boel te laten - de koffers stonden reeds gepakt. De komende tijd hoef ik geen onderhuids geklaag te verwachten, dacht ik zo.

Maar goed, waar ik het nu even over wilde hebben: ik heb ooit een stukje geschreven over die stewardess bij Virgin Atlantic. Laten wij nou zo'n exemplaar op de terugweg treffen! Zit ik juist lekker mijn ding te doen - je kent het wel: de KLM-pinda's op volgorde van grootte leggen, je afvragen waar de kip in je kip met rijst dan wel zit, ongezien proberen een pluisje van de schouder van degene naast je te plukken - en dan: turbulentie, en niet zo'n beetje ook. Aangezien het de week voor vertrek Aircrash Investigation-themaweek op Discovery was, alsmede Seconds from Disaster-weekend, voel ik mij kiplekker in een vliegtuig zolang de boel maar niet te erg in lichterlaaie staat.

Mijn moeder daarentegen vond een en ander wat minder geslaagd. Vooral toen er een stewardess kwam aangerinkeld met haar karretje, om naast haar neer te ploffen. 'Goh, die turbulentie duurt wel lang zeg. Het zou nu toch eigenlijk wel over moeten zijn. Nou, ik blijf mooi hier zitten hoor. Het vliegtuig is al gedaald, maar het houdt het maar niet op'.

En ik heb me dus drie weken verstandelijk buitengemeen beperkt gevoeld omdat Herr Meijer me vlak voor vertrek wees op het feit dat een in de gauwigheid in een boterhamzakje gegoten portie Vanish Oxi-Action wel eens voor onrust op de luchthaven zou kunnen zorgen...

7 mei 2006

Weg wegens familieverplichtingen

Mijn broertje loopt stage. En hoewel hij nu zo'n twee meter meet, blijft hij voor mij het jochie met het snotneusje dat trots beweerde later met zijn grote zus te gaan trouwen.
Ik voel daarom nog steeds de behoefte een oogje in het zeil te houden. Een half jaar - wat moet er in die tijd allemaal gebeuren, en wat is zijn rol daar dan in? En doet iedereen lief tegen hem?

Mijn moeder kent dat gevoel ook, en we hebben daarom besloten mijn broertje op te gaan zoeken. Gelukkig loopt het knulletje stage op de Antillen, zodat ik de komende drie weken vanaf Curaçao hoop te berichten. Mits ik een en ander in mijn uitgekiend nietsdoen-schema weet in te passen natuurlijk...

Tot snel!

25 april 2006

Ik wou dat de afwas af was

Wanneer je op je eerste verjaardag samen van je geliefde een vuilnisbak krijgt, kan je gerust stellen dat je partner niet verschrikkelijk romantisch is. En wanneer je het tweede jaar een pan en een dekbedhoes krijgt weet je het zeker. Inderdaad, voor mijn partner is het woord 'romantiek' slechts een betekenisloze verzameling letters.

Maar alles went, en zijn praktische instelling maakt een hoop goed. Zoals er misschien sukkels zijn die zich in een romantische bui te buiten gaan aan tafelen bij kaarslicht, of het met rozenblaadjes bestrooien van geparfumeerd badwater - vraag me niet welke boeken ik lees - zo verrast mijn A. me wel eens door het onverwacht doen van de afwas.

En wellicht dat de impact van deze daad nog niet volledig tot jullie doordringt, maar ik heb zo'n hekel aan de afwas dat ik meestal eerst een half uur kwaad naar de berg op het aanrecht ga staan kijken, in de hoop dat-ie vanzelf weggaat. In die tijd had ik die vaat wel vier keer kunnen wegwerken, maar ik blijf het de moeite waard vinden om uit te proberen. Ook het balkon wordt door hem spontaan ontruimd, en kasten vind ik weleens praktisch heringedeeld terug. Ideaal dus, voor een huishoudofoob als ik.

Gisteren echter stond A. voor mijn deur met een bos bloemen! Geen langstelige dieprode rozen, maar chrysanten, en dat zijn ook bloemen! Dit zal toch geen gedragsverandering inluiden? Is dit het begin van het einde? Het zal toch verdorie niet zo zijn dat ik voortaan zelf de lasagneresten moet gaan losweken!?

11 april 2006

De lul de baas

Ik heb gedurende vijf jaar - tijdens mijn studie - met veel plezier op een marketingbureau gewerkt. Geheel volgens mijn natuur heb ik daar een feestcommissie opgericht, een donderdagavondborrel en een personeelsblad. Ik kon met iedereen erg goed opschieten, en zo ook met het afdelingshoofd. Ik kon niets verkeerds bij hem doen, en na een voor het personeel georganiseerde whiskeyproefavond lispelde hij mij zelfs in het oor dat ik 'het lekkerste wijf van de afdeling' was. Kortom, we hadden een professionele werkrelatie, gebaseerd op wederzijds respect en met inachtneming van het onderlinge hierarchieverschil. Toch werd ik op een goede dag op het matje geroepen. En wel om de zojuist door mij in het leven geroepen 'Wat draagt hij/zij?'-rubriek, waarin de redactie van het personeelsblad zijn objectieve kijk op de kledingsstijl van de geportretteerde gaf. Te beginnen met het afdelingshoofd.

"Ziehier de totale wanhoop waarmee deze man zich aan zijn jeugd probeert vast te klampen. De treurigheid is volledig, maar laten we een en ander eens punt voor punt gaan bekijken. Als Noah voor de zondvloed probeert hij met zijn stevige stappers droog te blijven. Ook de opgerolde broekspijp (goed kijken!) is in dit verband 'leuk' gevonden. Werkelijk hilarisch wordt het als wij zijn overhemd met afdroogdoek-motief ontwaren. Het is bij R. werkelijk droogblijven wat de klok slaat. Wellicht is hier sprake van een vroeger, onopgelost neurotisch conflict (denk hierbij aan tot op late leeftijd bedplassen). Lichtpuntje is de riem. Deze krachtige kleur detoneert weliswaar bij zijn persoonlijkheid, maar ach, laten we niet op alle slakken zout gaan leggen.
*Foto R., schalks tegen een kantoormuur gevleid.*
Je hoeft geen Freud te heten om deze verschijning als een wanhopige schreeuw om aandacht te zien. Wij wensen R. daarom veel sterkte met de zoektocht naar de juiste, op zijn situatie toegesneden, professionele begeleiding. Een partner (liefst vrouwelijk, mits haalbaar) met smaak zou ook een oplossing kunnen zijn, maar gezien zijn voorkomen en uitstraling zijn wij van mening dat de lat niet al te hoog gelegd kan worden.

(Volgende week bespreken wij de kleding van M. Hoewel R. ook deze fotoserie probeerde te verpesten, wist een welgemikte brandblusser hem voldoende op afstand te houden.)"

R. vertelde me zich met het stukje prima geamuseerd te hebben, maar vond het wat minder prettig gelinkt te worden aan bedplasproblemen. Wat ik vreemd vond, aangezien het twee weken daarvoor Sinterklaas was en ik door hem werd verblijd met een chocoladeding in de vorm van een dildo. En een rijm waarvan de zin "Hier kun je Ellen vast blij mee maken, laat het je maar goed smaken!" me nog zeer helder voor de geest staat.

Dildo - bedplassen, het verband lijkt mij niet ver weg. De beste man mocht blij zijn dat ik niet over neurotische erectieproblematiek had geschreven. Dat vond de later door mij ingeseinde vertrouwenspersoon trouwens ook - ik begon me inmiddels wat ongemakkelijk te voelen. R. bleek een 'geschiedenis' te hebben, en is niet lang daarna wegens wangedrag op staande voet ontslagen.

R. zelf weet niets van mijn bijdrage aan zijn ontmanteling. Ik kan dus gerust ingaan op de uitnodiging voor zijn verjaardag, die ik een paar dagen geleden in mijn brievenbus vond. Benieuwd hoe de conversatie loopt nu de hierarchie wat gelijkgetrokken is...

30 maart 2006

OnvoorStelbaar

Het is nog niet eens zo lang geleden dat vriendin L. en ik onszelf urenlang bezighielden met de vraag 'wat doen wij blijkbaar verkeerd?' Allebei niet spuuglelijk, ook heus wel prettig in de omgang en niet achterlijk, maar toch: een poos 'alleen'. Als in 'geen partner'. En niet dat wij avond aan avond met roodbetraande ogen naar buiten aan het staren waren, trillend van spanning, in hoopvolle afwachting van onze prins op het witte paard, welnee. Dáár was het ons helemaal niet om te doen.

Waarom dan wel? Nou, het feit dat de rest van de mensheid wél te pas en te onpas aan een partner leek te geraken, hoe onwaarschijnlijk soms ook. HOE is het namelijk mogelijk dat een jongen en meisje, beide wonend in Alaska op driehonderd kilometer afstand, in een gebied dat in totaal vier inwoners telt, elkaar bij een rendierenverversplaats (waarschijnlijk benzinepomp, maar zoiets is voor mijn lange-termijn-geheugen te onromantisch) tegenkomen en het jaar daarop gaan trouwen?

Nou?

We zijn er toen op gaan letten. Wist L. mij te verbijsteren met het al tien jaar getrouwde stel waarvan de man autistisch was ('nee, hij zegt nooit wat liefs. Maar ik voel gewoon dat-ie van me houdt'), de week daarop stuitte ik op een documentaire over een jongeman die zijn op een ooglid na verlamde vriendin ten huwelijk ging vragen. Uiteindelijk hadden we een top-tien van incourante stellen samengesteld, waarbij voorlopig hoogtepunt de aan hoofd en schouders verbonden siamese tweeling was, waarvan een helft al een poosje een zeer bevredigend huwelijk had. Als zij met haar man de echtelijke plichten wilde consumeren, dan nam de vrijgezelle partij een slaapmiddel in. Het koppel had dan nog twintig ongestoorde minuten voor het middel ook de bloedbaan van de getrouwde siamese helft had bereikt*.

Uiteindelijk ben ik op twee kilometer afstand van mijn geboortedorp in een overvolle kroeg tegen mijn vent aangebotst. En dat zonder dat ik aan mijn zusje vastgegroeid, behept met een contactstoornis en een afwezige motoriek in Alaska ben geboren.

Ja, zaken kunnen raar lopen...

* In een interview vertelde de ongetrouwde dame trouwens dat haar getrouwde zus 'altijd al de aantrekkelijkste was geweest'. Ge-wel-dig! Vooral het feit indachtig dat een wratje in iemands gezicht al kan afleiden... "Mam, ik heb een nieuwe vriendin. Niet schrikken: ze heeft een eh... nogal groot bultje, dat luistert naar de naam 'Evelyn'")

Laatste reacties


Laatste berichten

Neem inhoud van deze site over (XML)

november 2009

ma di wo do vr za zo
            1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30            
web-log.nl, powered by TypePad